Iedereen heeft wel dingen die je niet zomaar met iemand deelt. Zaken die je voor jezelf houdt en misschien ook wilt houden. Je hebt recht op je eigen privéstuk, je eigen gedachten, je eigen (interne) ervaringen. Zoals ik vroeger mijn dingen in een dagboek schreef. Daar is natuurlijk niets mis mee.

Maar je kunt ook geheimen of taboes met je meedragen die zwaarder zijn. Die als een zware last op je schouders voelen. Die je niet eens aan het papier durft toe te vertrouwen uit angst dat iemand het ooit zal vinden. Ze houden je bezig in negatieve zin; houden je wakker en maken je soms zelfs (onbewust) ziek. Zaken waarvan je weet dat je er iets mee moet of wilt, maar niet precies weet hoe en wat. Ik zeg wel eens: er gebeurt pas iets als, óf de pijn, óf het verlangen (naar een ander leven) groot genoeg is. Anders niet.

Vaak is het eenvoudiger om dit dan te bespreken met iemand die niet in je eigen kring zit; een buitenstaander. In de afgelopen jaren zijn er daarom al veel thema’s in mijn praktijk voorbijgekomen, waar je doorgaans niet vaak of gemakkelijk over praat. Denk aan:

• Familiegeheimen
• Relationele geheimen, een stiekeme relatie
• (Ongeneeslijke) ziekte
• Beroepsgeheimen
• Gender-gerelateerde geheimen
• Grensoverschrijdend gedrag op het werk of thuis
• Zelfdoding
• Financiële problemen of schulden

Soms duurt het jaren voordat iemand het aandurft om het met iemand te bespreken. Het kan lang of kort duren voordat de “deksel van de pan” gaat. Je kunt bang zijn voor wat het allemaal losmaakt. En ja, er is lef voor nodig om daarmee aan de slag te gaan. Schuld en schaamte spelen vaak een rol. Het liefst ga je maar gewoon door; kies je voor de ogenschijnlijk gemakkelijkste weg. Maar diep van binnen weet je dat je, vroeg of laat, jezelf toch weer ergens tegen gaat komen. De vraag die je je kunt stellen is:

“Hoe lang ben ik nog bereid,

de prijs van mijn geheim te betalen?”

Er kan een trigger zijn om de stap te zetten. Berichten uit de media kunnen ervoor zorgen dat je beseft dat er iets moet gebeuren. De berichtgeving destijds over The Voice, was voor velen zo’n trigger. De pijn en emoties van eerdere ervaringen zijn dan opnieuw zo voelbaar. En ook al weet je misschien dat je daarin nog iets te doen hebt, het vraagt lef om dat te doen. Het vraagt moed om weer naar die pijn te gaan, erover te gaan praten. Bovendien kan je daarmee niet bij iedereen terecht en wil je dat ook niet met zo maar iemand delen.

Het is belangrijk dat je, bij welk geheim of taboe dan ook, het vertrouwen kunt hebben dat je niet veroordeeld wordt. Dat je geloofd wordt, serieus genomen en dat je de juiste hulp krijgt om hiermee verder te komen.

Vanuit mijn eigen ervaringen weet ik dat als je het lef hebt om het taboe te doorbreken, erover te gaan praten, er een weg ontstaat naar heelheid en vrijheid. En dat gun ik je van harte. Wees welkom!

“The past does not have to be your prison.

You have a voice in your destiny.

You have a say in your life.

You have a choice in the path you take.”

Max Lucado